در آب و گل به چه آمد پی خوش آیینی

تو را که معدن زر پیش خود همی خواند

نمی روی و قراضه ز خاک می چینی

قراضه هاست ز حسن ازل در این خوبان

چو کان حسن بچیند قراضه ها ز بتان

به آب و گل بنماید که آن نه ای اینی

تو جهد کن که سراسر همه قراضه شوی