ز انتظار رهیدی که کی صبا بوزد

چو خون بجستم از تن زهی سبک دستی

طبیب فقر بجست و گرفت گوش دلم

که مژده ده که ز رنج وجود وارستی

نه بحر را تو زبونی نه بسته شستی

ز شمس تبریز این جنس ها بخر بفروش

ز نقدهاش چو آن کیسه بر کمر بستی