چو بی منی نرهی گر دلیل لان داری

گمان که جزو یقینست شد یقین ز یقین

وگر جدا هلیش از یقین گمان داری

دلیل سود ندارد تو را دلیل منم

اگر دعا نکنم لطف او همی گوید

که سرد و بسته چرایی بگو زبان داری

بگفتمش که چو جانم روان شود از تن