کی زهره دارد با آفتاب سیاری

ز ابتدای جهان تا به انتهای جهان

کسی ندید چنین بی هشی و هشیاری

تو خواه برجه و خواهی فروجه این نبود

طمع مدار که امشب بر تو آید خواب

که برنشست به سیران خدیو بیداری