ز درد توست بر این خاک رنگ بیماری

ز تف عشق تو سوزی است در دل آتش کند

هم از هوای تو دارد هوا سبکساری

برای خدمت تو آب در سجود رود

ز عشق تابش خورشید تو به وقت طلوع

بلند کرد سر آن کوه نی ز جباری

که تا نخست برو تابد آن تف خورشید