که زیر اوست یکی آتشی و دریایی

عجب که دوش کجا بوده است این دل من

که بر رخ دل من هست تازه صفرایی

به سوی جسم چو خاکسترم میا گستاخ

به خوی آتش او من همی روم ای یار

به حیله ها و به تزویرها و هیهایی

ز دردمیدن عشقش دلم شکست آورد