چه آتشین طلبی و چه آهنین پایی

ز دردمیدن عشقش دلم شکست آورد

که عشق را دم تندست و دل چو سرنایی

به جست و جوی وصالش دل مراست به عشق

حدیث آتش گویم ز شمس تبریزی

که تا ز تابش نورش رسد به هر جایی