چو یک دو حمله دویدند ناپدید شد او

به چشم آتش افکند در همه نادی

همه سوار و پیاده طلب درافتادند

بجهد و جد نه چون تو که سست افتادی

که هیچ بوی نبردی کسی به استادی

لگام ها بکشیدند تا که واگردند

نمود باز بدیشان فزودشان شادی