که باشد آنک بگفتم خیال شمس الدین

چه تاب دارد خود جان آدمیزادی

که آسمان و زمین بردرد اگر بیند

یکی صفت ز صفت های مبدی بادی

که او مراست خدیو و مجیر بیدادی

ز عشق او نتوانم که توبه آرم من

وگر شود به نصیحت هزار عبادی