ز عرش و کرسی و لوح قلم فزون باشد

حقت بگوید دل آر اگر به ما آری

که سیم و زر بر ما لاشیست بی مقدار

دلست مطلب ما گر مرا طلبکاری

دل خراب که آن را کهی بنشماری

مدار خوار دلی را اگر چه خوار بود

که بس عزیر عزیزست دل در آن خواری