زهی سعادت جانی که کرد معماری

مدار خوار دلی را اگر چه خوار بود

که بس عزیر عزیزست دل در آن خواری

دل خراب چو منظرگه اله بود

عمارت دل بیچاره دو صدپاره

ز حج و عمره به آید به حضرت باری

کنوز گنج الهی دل خراب بود