روان شود ز لسانت چو سیل آب حیات

شوی تو طالب دل ها و کبر بگذاری

چو همعنان تو گردد عنایت دل ها

شود ینابع حکمت ز قلب تو جاری

دمت بود چو مسیحا دوای بیماری

برای یک دل موجود گشت هر دو جهان

شنو تو نکته لولاک از لب قاری