وگر نه کون و مکان را وجود کی بودی

دمت بود چو مسیحا دوای بیماری

برای یک دل موجود گشت هر دو جهان

شنو تو نکته لولاک از لب قاری

ز مهر و ماه و ز ارض و سمای زنگاری

خموش وصف دل اندر بیان نمی گنجد

اگر به هر سر مویی دو صد زبان داری