تن تو حیله شدی سر به سر ز ما رستی

فروگرفت مرا مست وار و می گفتم

بجستمی من از او گر بهانه ای هستی

بگفت حیله مکن هین گمان مبر که اگر

بریخت بر من از آن می که چرخ پست شدی

اگر ز جرعه آن می دمی بخوردستی

بتاب مفخر ایام شمس تبریزی