میان خار و گل این سینه ها چو بلبل مست

ز ابر دل قطرات حیات می باری

چه قطره هاست که از حرف عشق می بارد

ز گل گلی بفزاید ز خار هم خاری

ضمیر عشق دل اندر سحر به سحر آری

هزار ناله کنم لیک بیخود از می عشق

چو چنگ بی خبرم از نوا و از زاری