تهی و پر شده ام دم به دم قدح واری

هزار ناله کنم لیک بیخود از می عشق

چو چنگ بی خبرم از نوا و از زاری

از آن دمی که صراحی عشق تو دیدم

میان جمع مرا چون قدح چه گردانی

چو شمع را تو در این جمع در نمی آری

مرا بپرس که این شمع کیست شمس الدین