میان جمع مرا چون قدح چه گردانی

چو چنگ بی خبرم از نوا و از زاری

از آن دمی که صراحی عشق تو دیدم

تهی و پر شده ام دم به دم قدح واری

چو شمع را تو در این جمع در نمی آری

مرا بپرس که این شمع کیست شمس الدین

که خاک تبریز از وی بیافت بیداری