شب جوانیت ای دوست چون سپیده دمید

اگر به ملک همه عالمش بینباری

گرفتمست که رسیدی بدانچ می طلبی

ولی چه سود ازان، چون بجاش بگذاری؟!

تو مست، خفته و آگه نه ای ز بیداری