به کوهسار چو سارم، تو نیز می دانی

نهفته شد گل، و بلبل پرید از چمنم

بدرد خسته خارم، تو نیز می دانی

به ناله باز سپیدم، بسان فاخته شد

انار بودم خندان، بران عقیق لبت

کنون چو شعله نارم، تو نیز می دانی

انار عشق تو بودست شمس تبریزی