آن بود که گویی:« چونی ای سودایی؟»

تلختر جام ای جان، صعبتر دام ای جان

آن بود که مانم، بی تو در تنهایی

خوشترین مقصودی، با نوا ترسودی

پختگان را خمری، بهر خامان شیری

بهر شیره و شیرت، بین تو خون پالایی

عشق تو خوش خیزی، در جگر آمیزی