خمش ای صفورا بگذار او را

چه طمع ببستی ز چه می ربایی

به طمع چنانی به عطا جهانی

عجب از تو خیره به عجب نمایی

تو ز خویشتن گو که چه کیمیایی

نه به اختیاری همه اضطراری

تو به خود نگردی تو چو آسیایی