که به تن چو چوبی که به دل چو مویی

کدوییست سرکه کدوییست باده

ترشی رها کن اگر آن کدویی

تو خموش آخر که رباب گشتی

تو چرا بکوشی جهت خموشی

که جهان نماند تو اگر نگویی