که جان ز من ببری والله که جان نبری

عشق تو خواند مرا کز من چه می گذری

نیکو نگر که منم آن را که می نگری

من نزل و منزل تو من برده ام دل تو

این شمع و خانه منم این دام و دانه منم

زین دام بی خبری چون دانه می شمری

دوری ز میوه ما چون برگ می طلبی