تو شاه عظیمی که در دل مقیمی

ز جان هم بریدم که جان را تو جانی

ز خون بر رخ من بدیدی نشان ها

کنون رفت کارم گذشت از نشانی

تو آب حیاتی که در تن روانی

تو آن نازنینی که در غیب بینی

نگفتند هرگز تو را لن ترانی