تو بردار کهگل که خم شرابی

بر این و بر آن تو منه این بهانه

تو خود را برون کن که خود را عذابی

من و ماست کهگل سر خم گرفته

دلا خون نخسپد و دانم که تو دل

تو آن سیل خونی که دریا بیابی

بهانه ست این ها بیا شمس تبریز