دلا خون نخسپد و دانم که تو دل

تو خود را برون کن که خود را عذابی

من و ماست کهگل سر خم گرفته

تو بردار کهگل که خم شرابی

تو آن سیل خونی که دریا بیابی

بهانه ست این ها بیا شمس تبریز

که مفتاح عرشی و فتاح بابی