تو آن سیل خونی که دریا بیابی

من و ماست کهگل سر خم گرفته

تو بردار کهگل که خم شرابی

دلا خون نخسپد و دانم که تو دل

بهانه ست این ها بیا شمس تبریز

که مفتاح عرشی و فتاح بابی