که در باغ دولت گل و سرو مایی

تو کان نباتی و دل ها چو طوطی

تو صحرای سبزی و جان ها چرایی

از این ها گذشتم مبر سایه از ما

اگر بر دل ما دو صد قفل باشد

کلیدی فرستی و در را گشایی

درآ در دل ما که روشن چراغی