تو حیلت رها کن تو داری تو داری

ز چنگی تو ای چنگ تا چند نالی

نه کت می نوازد نه اندر کناری

تو خواهی که پوشی بدین ناله خود را

گر آن گل نچیدی چه بویست این بو

گر آن می نخوردی چرا در خماری

گلستان جان ها به روی تو خندد