فرو کرده سرها برای گوایی

تن اندر جنونش، دلم ارغنونش

روانم زبونش، ز بی دست و پایی

مگر اختران دیده اندت ز بالا

غلط، کیست اختر؟! که بویی نبردست

دل عقل کل با همه ارتقایی

فلا عیش یا سادتی ما عداکم