به گوهر سفر کن که دریا تویی

گمان می بری و این یقین و گمان

گمان می برم من که مانا تویی

از این ساحل آب و گل درگذر

از این چاه هستی چو یوسف برآ

که بستان و ریحان و صحرا تویی

اگر تا قیامت بگویم ز تو