مفکن عمو را در بی نوایی

پر کن سبویی بی گفت و گویی

باهای و هویی گر یار مایی

هان ای صفورا بشکن سبو را

گر شد سبویی داریم جویی

در شهره کویی تو گر سقایی

این عیش باقی نبود گزافی