در شهره کویی تو گر سقایی

هان ای صفورا بشکن سبو را

مفکن عمو را در بی نوایی

گر شد سبویی داریم جویی

این عیش باقی نبود گزافی

بی پر نپرد مرغ هوایی

بنمای جان را قولنجیان را