در بحر فتد یابد گهری

سرمه بود آن کز چشم جداست

در چشم رود گردد نظری

یک قطره بود در ابر گران

خار سیهی بد سوختنی

گردش گل تر باد سحری

یک لقمه نان چون کوفته شد