ای دل ار آتشی و ار بادی

ای دلا گرد حوض می گشتی

دیدی آخر که هم درافتادی

ز آب و آتش چو باد بگذشتی

دل و عشق اند هر دو شاگردش

خورد شاگرد را به استادی

اولا هر چه خاک و خاکی بود