خویشتن را تو از قبا بشناس

چند خود را ازان جدا داری؟!

جان پاکی، میان خاک سیاه

من نگویم، تو خود روا داری؟!

که ازین آب و گل قبا داری

می روی هر شب از قبا بیرون

که جز این دست، دست و پا داری