بیامد به تخت مهی بر نشست

سپاس از خدای جهان آفرین

کزویست آرام و پرخاش و کین

سپهدار دست سیاوش به دست

به روی سیاوش نگه کرد و گفت

که این را به گیتی کسی نیست جفت

نه زین گونه مردم بود در جهان