طوق گردن تویی و حلقه گوش

حال دل را تو بین که دلداری

دست بر حرف بی دلی چه نهی

حرف را در میان چه می آری

گردن و گوش را چه می خاری

گفته را دانه های دام مساز

که ز گفتست این گرفتاری