ظلم احسان شود چو داد تویی

ور نهادی که تو کنی برداشت

خوش بود چون همه مراد تویی

زهر باده شود چو جام تویی

بس کنم ذکر تو نگویم بیش

ذکر هر ذکر و یاد یاد تویی