چه دهم شرح اشتیاق که خود

یافتند اصفیا نکونامی

می رسانم سلام و خدمت ها

که رهی را ولی انعامی

ماهیم من تو بحر اکرامی

ماهی تشنه چون بود بی آب

ای که جان را تو دانه و دامی