باش که تو بنده بلا بوده ای

یار سبک روح! به وقت گریز

تیزتر از باد صبا بوده ای

بی تو مرا رنج و بلا بند کرد

رنگ رخ خوب تو آخر گواست

در حرم لطف خدا بوده ای

رنگ تو داری، که زرنگ جهان