بس که همه سهو و فراموشیم

قفل جهان همه بگشادمی

ور همدانم نشدی پای گیر

همره آن طرفه بغدادمی

گر نبدی یاد تو من یادمی

بس! که برد سر و پی این زبان

حسره که من سوسن آزادمی