از ناز برون آی، کزین ناز به ارزی

شه را تو به میدان نه که بازیچه عیدی؟!

این خلق چو چوگان و، زننده ملک و بس

فاعل همه او دان، به قریبی و بعیدی

تو روشنی چشم حسینی، نه یزیدی

صالحت و بایعت مع العشق علی ان

یاتینی محیاه نصیری و شهیدی