شمس تبریزی، برآ چون آفتاب از شرق جان

شب شما را روز گشت و نیست شبها را شبی

من خمش کردم، فسونم، بی زبان تعلیم ده

ای ز تو لرزان و ترسان مشرقی و مغربی

تا گشایند از میان زنار کفر و معجبی