شمس تبریز شمعیست که غایب گردد

نه که در سایه و در دولت این مولایی؟!

بیم ازان می کندت، تا برود بیم از تو

یار ازان می گزدت، تا همه شکرخایی

شب چو شد روز چرا منتظر فردایی؟!