زمن از تو دونده شد، فلکت نیز بنده شد

که دل و جان ز جام او، برهد زین مذبذبی

املاالکاس لا تقل لنداماک اصبروا

نفدالصبرالتقی یا حبیبی و صاحبی

دو جهان از تو زنده شد چه دلاویز مشربی!

حیث ما حاول الثری، فمه جانب السما

حبث ما حل خاطری، انت قصدی و مطلبی