دو جهان از تو زنده شد چه دلاویز مشربی!

املاالکاس لا تقل لنداماک اصبروا

نفدالصبرالتقی یا حبیبی و صاحبی

زمن از تو دونده شد، فلکت نیز بنده شد

حیث ما حاول الثری، فمه جانب السما

حبث ما حل خاطری، انت قصدی و مطلبی

دل به اسباب این جهان به امید تو می رود