کرمت را بگوی تا بدهد

کهنم را به یک نظر کن نو

پیشه کیمیا خود این باشد

که مس تیره را ببخشد ضو

درخور شام بنده روغن عو

ای دل آن شاه سوی بی سویی است

خلق هرسو دند تو کم دو