با اینک نادانم مها دانم که آرام منی

هر لحظه ای جان نوم هردم به باغی می روم

بی دست و بی دل می شوم چون دست بر من می زنی

نی چرخ دانم نی سها نی کاله دانم نی بها

ای رازق ملک و ملک وی قطب دوران فلک

حاشا از آن حسن و نمک که دل ز مهمان برکنی

خوش ساعتی کان سرو من سرسبز باشد در چمن