ماییم چو فراشان بگرفته طناب دل

بی برگ شدیم آخر چون گل زدی و بهمن

سیریم ازین خرمن زین گندم و زین ارزن

بی سنبله و میزان ای ماه تو کن خرمن

تا خیمه زنیم امشب بر نرگس و بر سوسن

تا چند ازین کو کو چون فاخته ره جو

می درد این عالم از شاهد سیمین تن